Lezing 12
De evolutie van hond en mens

Wij vallen op jeugdige kenmerken, jonge dieren vinden we doorgaans vertederender dan hun ouders. We smelten gemakkelijker bij de aanblik van een plat snuitje, bol hoofd en relatief gezien grote ogen, dan bij het zien van een lange snuit, schuin verlopend voorhoofd en kleine oogjes. Het jeugdige uiterlijk wordt zo sterk door ons gewaardeerd dat we hondenrassen hebben gecreëerd die, ook wanneer ze volwassen zijn, bovenstaande juveniele kenmerken laten zien, zoals de Engelse bulldog. De evolutie van hond en mens vertoont in dit opzicht een interessante parallel, bovendien zijn er wetenschappers die denken dat hond en mens elkaar wederzijds hebben beïnvloed gedurende hun ontwikkeling. Je kan stellen dat veel hondenrassen een infantiele wolvenkop hebben en mensen een infantiele apenkop. Interessant is dat jeugdkenmerken zich bij deze twee soorten niet beperken tot anatomie. Volwassen honden en mensen vertonen namelijk jeugdig gedrag, gedurende hun hele leven blijven ze leergierig. Wetenschappers die denken dat er sprake is geweest van co-evolutie tussen hond en mens denken dat niet alleen de hond zijn succes heeft te danken aan de mens maar dat omgekeerd mensen hun succes te danken hebben aan de hond. Kan deze zienswijze licht werpen op de mysterieuze verdwijning van de Neanderthalers?

| alle lezingen | lezing 1 | lezing 2 | lezing 3 | lezing 4 | lezing 5 | lezing 6 | lezing 7 |
| lezing 8 | lezing 9 | lezing 10 | lezing 11 | lezing 12 | lezing 13 | lezing 14 |



© Copyright website Paul Storm, webdesign Barbara van der Hout