Lezing 10
De opkomst van een verdelger

Vanaf het moment dat oermensen, vanaf zo’n 2 miljoen jaar geleden, ook buiten Afrika voorkwamen, in gebieden zoals Europa, Azië en Indonesië, zien we een duidelijke trend van hersenvergroting. Het brein werd alsmaar groter en groter en daardoor waren oermensen, om in computertermen te spreken, steeds beter in staat informatie op te slaan en te verwerken. Het logische gevolg was dat ze steeds beter werden in het overleven in verschillende milieus en het exploiteren van de omgeving. Ons fantasierijke brein, de moeder van ons flexibele razendsnelle adaptieve gedragssysteem, cultuur, weet oplossingen te bedenken voor een scala aan problemen. Of een dier zich nu ter land, in het water of in de lucht begeeft, nergens is het veilig voor de mens. Wezens met een brein zo groot als dat van ons overleven in een groot aantal ecosystemen en eten heel veel verschillende dingen, er is dan weinig ruimte meer over voor anderen. Moordende competitie heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat er maar een mensachtige overbleef, wijzelf. Moet onze soort, Homo sapiens, gezien worden als de ultieme verdelger?

| alle lezingen | lezing 1 | lezing 2 | lezing 3 | lezing 4 | lezing 5 | lezing 6 | lezing 7 |
| lezing 8 | lezing 9 | lezing 10 | lezing 11 | lezing 12 | lezing 13 | lezing 14 |



© Copyright website Paul Storm, webdesign Barbara van der Hout